Skólinn

Núna er ég búin með fyrstu vikuna mína í skólanum. Ég er búin að vekja mikla athygli í skólanum fyrir að vera „ljóshærð“ og „hávaxin“. Skólinn hér er mjög ólíkur því sem ég þekki á Íslandi. Til dæmis eru um það bil 40 nemendur í bekknum mínum. Það eru líka svona þrír hundar sem búa í skólanum og þeir hafa meira að segja nöfn. Síðan finnst mér alltaf jafn skrítið að sjá þegar kennarar koma inn í stofuna og nemendurnir knúsa og kyssa þá.


Einn af hundunum í skólanum

 Ég skil nú voðalega lítið af því sem er verið að kenna í tímunum. Í dag náði ég samt að reikna eitt dæmi sjálf í stærðfræðitíma og ég fékk klapp frá bekkjarsystkinum mínum fyrir góðan árangur. Krakkarnir í bekknum eru ótrúlega fínir og það eru allir svo opnir. Spænskan gengur ekki eins vel og ég hefði viljað en ég get talað við krakkana með blöndu af ensku og spænsku.

Ég og nokkur af bekkjarsystkinum mínum

Það eru allir forvitnir um Ísland og ég er búin að fá margar spurningar. Til dæmis hvort það sé satt að við trúum á álfa og borðum hesta.
Ég fór með Ópal í skólann til að gefa krökkunum að smakka. Það fékk misjöfn viðbrögð en þeim fannst aðallega skrítið að þetta væri nammi og væri sykurlaust.

Stofan mín

Ég hef íslensk-spænsku orðabókina mína alltaf með mér í skólanum. Hún hefur alveg slegið í gegn. Núna kunna allir að segja „Þögn!“ og „Ég elska þig“ með misgóðum árangri. Eftirnafnið mitt er samt það sem öllum finnst skrítnast. Það kemst enginn nálægt því að bera það fram og þeim finnst það ótrúlega langt. Það eru allir lesnir upp með eftirnafni en hjá mér er Eva látið duga.

-Guðbjörg Eva